Manea - Prolog

- Nie rozumiem - powiedziała Manea
- A co tu jest do rozumienia? Nie wolno kraść i tyle. Ile razy mam ci to powtarzać? - oburzyła się Nonna.
- Ale mamo, to co miałam zrobić? Przecież jesteśmy biedne...
- Na pewno nie miałaś tego kraść, mała gówniaro. Jak nie masz pieniędzy to zdychaj z głodu a nie mi dupę zawracasz - wtrącił stary grzyb, jak to Manea go przezywała. Nie lubiła go dlatego, że był gruby, brzydki, a do tego śmierdział odchodami, chociaż patrząc na niego wydawało się że w nich mieszka, ale nie to ją tak zniechęcało, najbardziej to że patrzył na biednych z góry, jak na jakieś robaki, którymi może pomiatać, albo że nie powinny w ogóle istnieć. Dlatego właśnie to jego stoisko wzięła sobie na cel, bo przecież jej nie dogoni. Niestety, gdy uciekała potknęła się o jakiś badziewny kamień. A do tego wszystkiego jeszcze jej matka, widziała tą próbę kradzieży. Nonna nigdy nie lubiła gdy Manea kradła, nawet pomimo faktu że ledwo wiązały koniec z końcem.
- Niech się pan uspokoi, to tylko dziecko, nawet jeśli chciała to ukraść to, dlatego bo ma dobre serce.
- Cooo!!! Ja mam się uspokoić? Jakaś mała szmata chce mnie okraść, a ja mam być spokojny? A poza tym jak masz zamiar za to zapłacić? - mówiąc wskazał na kompletnie zniszczony stragan z warzywami. Kiedy Manea upadła, goniący ją sprzedawca potknął się o nią i wleciał prosto na swoją budkę.
- Jakoś temu zaradzimy... tylko nie mam pieniędzy - ze smutną miną, wzruszyła ramionami.
- Hmm.. - objechał Nonne wzrokiem, od góry do dołu.
- Może przyjmiesz mnie jako swojego klienta... za darmo oczywiście... to powinno pokryć wszelkie straty - uśmiechnął się, pokazując swe obrzydliwe i wyniszczone przez alkohol zęby. Manea na te słowa otworzyła buzie ze zdumienia. Tego już było za wiele, otrząsnęła się z szoku a jego miejsce zastąpił gniew, coś w niej pękło, wtedy z impetem uderzyła go w krocze, ten skulił się z jękiem bólu i grymasem na tej ohydnej twarzy. Złapała matkę za rękę i zaczęła biec. Zaskoczona Nonna nie zbyt wiedziała co się dzieje, wiec po prostu biegła za córką. Nad rzeką zmęczenie wzięło górę, rozglądnęły się czy sprzedawca ich nie goni po czym usiadły na trawie.
- Nie.. musiałaś... tego robić - wydyszała Nonna
Manea spojrzała zmieszana po czym wyszczerzyła się szeroko.

****

- Manea idź się umyć, przygotowałam ci kąpiel.
- Dobra, dobra -powiedziała wychodząc z pokoju.
Podczas kąpieli usłyszała głosy mężczyzn, ale nie zwróciła zbytnio na to uwagi, myślała że to kolejni klienci jej matki. Nonna to atrakcyjną kobieta , brązowe włosy, złote oczy i ciemna karnacja która wszystko podkreślała, do tego idealna figura, jednak używała swojej urody do niezbyt przyjemnych celów. Manea gardziła pracą matki, a wręcz nienawidziła jej, jednak co miały zrobić? W slamsach mało kto zatrudnia kobiety. Czasami zastanawiała się co mogłaby zrobić by trochę odciążyć matkę, ale czego by nie wymyśliła, to coś ją ograniczało, a to że ma tylko 7 lat, albo że jest zbyt pyskata, nawet kiedy chciała pracować w kopalni powiedziano jej, że jest zbyt nieposłuszna.
Nagle usłyszała krzyk Nonny, zerwała się na równe nogi, zawinęła w szmatę, która służyła jej za ręcznik i wpadła do pokoju, lecz nic jej nie przygotowało na to co zobaczyła. Na ziemi leżała jej matka, jej ubranie było w strzępach, a na około niej stały Lupidulusy(takie wilki z paszczą i ogonem krokodyla , pokryte łuskami - dop.aut ), które się nią zajadały, a także trzy człekopodobne monstra, których teraz wzrok był utkwiony w Manei. Strach odebrał jej władze nad ciałem i mogła wydusić z siebie tylko jedno słowo "Mamo". Poczuła jak łzy spływają jej po twarzy. Jeden z potworów zaczął do niej podchodzić, z czymś co wyglądało jak uśmiech na jego paskudnej gębie.
- "Uciekaj. On cię zabije. Nie możesz tu zginąć głupia. Szybko!! NO DALEJ!!" - krzyczała do siebie w myślach.  Z trudem udało jej się ruszyć, podbiegła do kreatury i prześlizgnęła się pod nim, następnie wybiegła z tej budy która jest jej domem.
- "Nie, raczej była jej domem. Nigdy tu nie wró,cę. Stanę się silna, dowiem się kto za tym stoi i zemszczę się, ale nigdy tu nie wrócę ".